strory..from...MEEEE

นึกอยากจะระบายอะไรมั่ง    เลยหาที่ระบาย  สุดท้ายและท้ายสุด ก็มาลงที่นี่แหละ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           สุภาษิตนี้   ผิดไปรึป่าว    กับชีวิตในปัจจุบัน   ใช้ได้กับทุกชนชั้นรึป่าว หากเลือกได้ จะมีซักกี่คนที่ปฏิเสธมันล่ะ

   แต่หากเปลี่ยนเป็น  *จงพอใจ ...ในสิ่งที่เราต้องเสี่ยง*

อันนี้เกือบทุกคนเริ่มจะ ลังเลเล้วใช่ไหมล่ะ   ที่สุดแล้ว การ*พอใจ...ในสิ่งที่ตนมีอยู่* คือการพอใจแล้วทุ่มเทอย่างเต็มกำลังที่จะสรรค์สร้าง สิ่งที่ปราถนา สิ่งที่ต้องการ มา ด้วย สมองสติสัมปชัญญะ และความรอบรู้ของตน *สิ่งที่ตนมีอยู่หาใช่ของที่มีอยู่ไม่ แต่หาก เป็นความสามารถ ความพยายามที่จะดึงของสิ่งนั้น มาเป็นของตยต่างหาก จึงน่าจะเรียกว่า*สิ่งที่ตนมีอยู่*

 

                  แต่กับตัวเองแล้ว *สิ่งที่มีอยู่  อยู่อย่างไร ก็อย่างนั้น  *   ไม่ได้ไขว่คว้า  เพราะถือคติ พอใจในสิ่งที่ตนมีอยู่แบบผิดๆมาตลอด   การที่คิดจะไขว่คว้าของบางสิ่งที่อยู่ใกล้ตัว   หากเพียงแค่มองแล้วคิดว่า*ระยะนี้เราเอื้อมไม่ถึงแน่* โดยที่ไม่ได้ลองไขว่คว้า  เราก็จะไม่รุ้เลยว่า  จิงๆแล้ว มันคว้าได้ไหม   จง*มองแล้วคว้า*  แทนที่จะ*มองแล้วเฉย*

 

 

               นั่นละมั้ง เป็นสิ่งที่คนมีความทะเยอทะยาน เค้าทำกัน   ภาวะความเป็นผู้นำ....เค้าทำกันยังไงหว่า

โลกภายนอก มันไม่ได้สวยงามดั่งที่เราเป็นอยู่นี้หรือ    .............................................................................................................

.........................................................................................................ซีเรียสดีมั้ยล่ะ

 

 

   นั่นแหละ ชีวิตส่วนใหญ่ของมนุษย์ปัจจุบัน   ไขว้คว้าทุกสิ่งทุกอย่าง อยากได้ทุกสิ่งทุกอย่าง

 

  เกิดมา    ชีวิตวัย เด็กคือเรียน  เรียน  เรียน เรียน  แล้วก็เรียน    พ่อแม่วางอนาคตไว้ให้ เป๊ะๆ   จบอนุบาลดังๆ  จบประถมดังๆ

 

 จบมัธยมดังๆ    ความรู้เพียบ    ทฤษฏี 100   ปฏิบัติ ??? 

 

  เอนท์ติด อีกตะหาก    ดีใจเป็นที่สุด     >>>>>>>>เป็นสิ่งที่น่าดีใจ แต่หาใช่ที่สุดของชีวิตไม่    

 

เรียนมหาลัย  เกียรตินิยม   เชิดหน้าชูตา  พ่อแม่ดีใจ    ได้มาได้ยังไง    เหยียบหัวเพื่อนแค่ไหน    เห็นแก่ตัวเพียงใด   จดโพยเข้าห้องสอบ    ใครจะรู้    >>>>>>>  เป็นสิ่งน่าดีใจ   แต่หาใช่ที่สุดของชีวิตไม่

 

  เรียนเก่ง  กีฬาเยี่ยม   ฮ็อตในหมูเพื่อน   ผู้นำกลุ่ม   ประธานสโมสรนิสิต   ประธานชมรม    สาวกรี๊ด มีแฟนสาวสวย หมวย เอ็กซ์   >>>> เป็นสิ่งที่น่าดีใจ แต่หาใช่ที่สุดของชีวิตไม่

 

    จบแล้ว   มีคนมาจองตัว  ทำงานดี   พนักงานดีเด่น   เป็นที่ยอมรับของเจ้านาย  เลื่อนขั้น    >>>>เป็นสิ่งที่น่าดีใจ  แต่อาจไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต

 

 

   นี่เหรอ   ชีวิต  ปัจจุบัน   ถ้าทำได้ทั้งหมดนี้แล้ว   เป็นสิ่งที่ทุกคนไขว่คว้ารึไม่   เป็นสิ่งที่เราควรทำหรือไม่  มันวนเวียนอยู่อย่างนี้  แล้วเราก็พยายามถ่ายทอดไปให้ลูก ให้หลาน  9ล9   วนอยู่อย่างนี้    แล้ว .....ผู้คนอีกหลายหลากประเภทล่ะ  หากมีแต่แบบข้างบน  แล้วจะเป็นไง   โลกเราจะจมอยู่กับคำว่า  *ตัวเอง*    เท่านั้นเหรอ 

 

      แล้วสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับชีวิต คืออะไรกันแน่ 

 

      ความสำเร็จของตัวเอง

    

      หรือ .......แค่อยู่รอดไปวันๆ                  

 

   ที่เรียนมา 10 กว่าปี    จะมีซักกี่วันที่ได้ใช้จริง  จะมีซักกี่วิชาที่ได้ใช้จริง  

 

        หากบัณฑิตตกงาน  กับชาวบ้านที่อยู่ไปวันๆ    อย่างไหนจะสุขกว่ากัน

 

 

พุเดิ้ลที่อยู่ในห้องแอร์   กับ  หมาแก่ๆ  ที่มีอิสระเสรี     อย่างไหนจะดีกว่ากัน    ...ไม่....ไม่มีคำตอบที่ถูกต้อง   ของแต่ละคน

 

คนเรา....เกิดมาเพื่อเสพ  จริงๆ    เสพทุกอย่างที่ขวางหน้า     มีน้อยเสพน้อย   มีมากเสพมาก   ใช่!มันควรเป็นเช่นนั้น  แต่เดี๋ยวนี้ไม่ใช่     มีน้อย เสพมาก   มีมาก ก็เสพมากเข้าไปอีก 

 

 

           ตอนนี้เราทำอะไรกันอยู่   ขวนขวายหาอะไรกันแน่      เป้าหมายของชีวิต   คือทำงาน มีเงินมีบ้านมีรถ   เหมือนกันหมด ใช่รึเปล่า!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

  

        เออ   นอนตื่น บ่าย 3 มา 3 วันแล้ว   โห!ไรของกรุวะเนี่ยะ   ก็เล่นนอนตอน 6 โมงเช้า 7 โมง ตลอด  รุ้สึกว่าตัวเองติดคอมชิบหายหว่ะ   สายตาเริ่มเสื่อมๆแล้ว   มองอะไรมันจะเบลอๆ ต้องจับโฟกัสดีๆ  อะการที่เราต้องจ้องอะไรเขม็งๆ เนี่ยะ

มันปวดตาชะมัดยาดเลย     วันนี้รับปริญญา ที่ ม.ด้วย  ไม่รุ้เป็นไงกันมั่ง เรียนรึป่าวก็ไม่รุ้ ไม่ได้ไป เพราะเมื่อคืนนอน 6 โมงกว่า   แล้วเพิ่งตื่นตะเกี้ยะ     นั่นแหละ สุขภาพเป็นสิ่งสำคัญ  ทุกคนรุ้ดี แต่ก็ยังทำลายสุขภาพของตัวเองไปเรื่อยๆ กุก็รุ้ไม่ช่ายไม่รุ้  แต่มันห้ามยากหว่ะ     ขนาดกุเองยังไม่เชื่อตัวเองเลย แล้วใครมาเตือนกุจะฟังวะเนี้ยะ  

 

          เออ  วันนี้มาบ่นให้ฟัง   ไม่มีไรแล้วแหละ   คืนนี้ก็ต้องทำงานอีก หนักชิบโป้ง   

 

** 

        เรื่องมัน 80 ปีมา แล้ว เจ้าน้อยศุขเกษม อายุได้ 15 ปี  เจ้าพ่อ ก็ส่งไปเรียนหนังสือ ที่เมืองมะล่ะแหม่ง โน้นนนนนน

ก็เลยกลายเป็นกำเป็นเวรเขา  ***

 

       สาวพม่า ชอบพอกะเจ้าเชียงใหม่  แต่ก็จำต้องพรากจากกัน ฝ่ายหญิงเลยปลอมตัวเป็นชาย มาหา  แต่ผิดประเพณีที่หญิงเป็นสาวพม่า แต่ชายเป็น เจ้า   เรื่องแดงขึ้นมา  ฝ่ายชายจำต้องส่งฝ่ายหญิง กลับ จึงจัดขบวนช้างม้า ไปส่ง ก่อนกลับ  ฝ่ายหญิงทูลลาด้วยการกราบเท้า   เจ้าชายทรงเศร้าเสียใจมาก จนตรอมใจตาย....ฝ่ายหญิงเลยไปบวชชี

 

....มะเมี้ยะ....

 

 

                          จบ  เพราะดี กุกะลังฟังอยู่

 

ว่าแต่ แอด เพลงกับ แอดรูปลง มายสเปซยังไงวะ    กุทำแล้วไม่เห็นได้เลย  รึเพราะไปลบอะไรเกี่ยวกับเน็ตไปรึป่าว

งง...!!!

 

        นั่นอ่ะดิ     สมัยเด็ก ไม่เคยจะได้คิด และรึสึกเลย ว่าตัวเองเป็นคนประเภทไหนกันแน่  จนพ้นวัยมัธยมมา  เริ่มเห็น เริ่มคิด  ว่าทำไมเราถึง ธรรมดา  มากๆ ไม่มีอะไรเลย  อยู่ไปวันๆ  อะไรที่ทำเป็น  ก็เป็น อะไรที่ทำไม่เป็น ก็ยังไม่เป็น  

 

ยิ่งเห็นคนระดับเดียวกัน  ยิ่งคิด  ว่าถ้าเป็นเรา จะทำได้เหรอ  ลองกลับมาคิด   คิด   แล้วก็คิด    ว่า คนพวกนี้ อีกไม่นาน คงจะเป็นเจ้าคนนายคนละม้างง   แต่ไม่ได้สนใจ  แล้วเราก็เป็นแบบนี้ต่อไป   ไม่คิดจะเปลี่ยนแปลง 

 

นี่ละมัง คงเป็นความโลภแบบนึง เราคิดอย่างนี้จริงๆ ความมีหน้ามีตา ความเด่นดัง  พูดอะไรก็น่าเชื่อถือ บุคลิกดี     คนเค้าก็ชอบ  คนเค้าก็ เชื่อถือ   

  แล้วกับเราล่ะ   จะว่าไร้ความสามารถ ก็ไม่ใช่   อะไรทำได้ ก็บอกทำได้ อะไรทำไม่ได้ ก็บอกไม่ได้  เราก็เดาตัวเองออก ว่าถ้าอยู่อย่างนี้  ชีวิตคงเป็นเส้นตรงไปจนตายย   แต่ก็ไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงหรอก  ทำไม ต้องทะเยอทะยาน  ทำไมต้องแก่งแย่ง  ไม่เอานะ  ไม่ชอบ   ชอบอยู่แบบเงียบๆ  สบายๆ  พออยู่พอกิน ไอ้โลภเรื่องอื่นน่ะพอว่า  แต่เรื่องนี้น่ะ  ขอไว้เลย  ไม่เอาหรอก   พูดตรงๆเลย มันจอมปลอมหว่ะ   เรารู้ตัวเองดี  ว่าเราไม่มีความสามารถในการตัดสินใจมากมายนัก  ไม่เสี่ยง  ไม่ชอบเสี่ยง อยากเรื่อยๆ  อย่างนี้  คงเพราะ ขี้เกียจละมั้ง   ก็เป็นอยู่อย่างเงี้ยะ     ใครจะทำไม 

 

         **อยากจะสร้างสรรค์ผลงานของตัวเอง    มากกว่าที่จะสร้างสรรค์ตัวเอง**     

 

 

นั่นแหละ แล้วสิ่งที่จะสร้างสรรค์ออกมาได้   ใช่จะด้วย เงินทอง รึ ใช่ใครมาบงการไม่     มันอยู่ที่อารมณ์ ความรุ้สึก อิสระ ที่อยากจะทำเมื่อไหร่ก็ทำ  กุอยากเลิก กุก็เลิก   อยากทำต่ออีก ก็ทำ    อยากจะเป็นอย่างนี้แหละ  

 

 

  รู้สึก เมื่อตัวเองโตขึ้น อายุมากขึ้น  จะแบกความรับผิดชอบ และภาระมากขึ้น  แต่ก็ได้ ไม่มีปัญหาอะไร  รับผิดชอบในสิ่งที่ตนทำอยู่แล้ว   แต่จะให้ทำนอกเหนือจากที่ได้รับมอบหมาย  คงทำไม่ได้แหละ   ชาตินี้ คงไม่สามารถไปสั่งใครเค้าได้  ก็ยอมรับ ข้อด้อยของตัวเอง     แต่ก็มีความสุขกับมัน  แต่ก็หนักใจ  ในอนาคต กับคนที่จะมาฝากชีวิตกับเรา  กลัวว่าจะคาดหวังในตัวเรามากจนเกินไป  กับตัวเรา  ซึ่งไม่เคยทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย   

 

             อุปสรรคคงจะน้อย สำหรับเรา คนที่หยุดนิ่งอย่างนี้   แต่สำหรับคนที่มีความทะเยอทะยานสูงอุปสรรคก็ต้องมีเข้ามาเรื่อยๆอยู่แล้ว   

 

 

            หึๆ .........  มันก็แค่ความคิดของคนขี้เกียจที่คิดว่าตัวเองเข้าใจตัวเองในตอนนี้ดีที่สุด   ก็แค่นั้นแหละ