| wasin's profilestrory..from...MEEEEPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
November 27 มันอยู่ในหัว สภาวะของผมในตอนนี้กำลังเผชิญปัญหา..... เปรียบเทียบได้กับ
* การมองเห็นกินหินก้อนเล็กๆ กำลังร่วงลงมาใส่หัว แต่ไม่ยอมหลบ หรือบางทีก็หลบไม่ทัน บางทีก็ขี้เกียจหลบ*
ที่จริงเราก็เลือกที่จะเปลี่ยนที่ยืนก็ได้นะ.....ผมคิด
....แต่ผมก็ไม่ทำ ปล่อยเวลาให้ผ่านไป หัวที่เคยแข็งๆ บัดนี้เลือดมันซิบๆ
เอ....แล้วทำไมกูไม่ไปยืนที่อื่นวะ ผมก็คิด
ที่อื่นอาจจะ วิว ไม่สวยเท่าที่นี่ก็ได้....จิตใจบางส่วนของผมโต้กลับมา
นั่นแหละ ผมกลัวที่จะเสีย วิวมุมนี้ไป กลัวที่จะเสียเวลา กลัวที่จะลอง..........อืม....ผม คิดวิจารณ์ตัวเอง
ผมกลัวการเปลี่ยนแปลง แต่ไม่กลัวปัญหา เหรอ?
หรือ ไม่ใช่แค่ผม รึผมมีความกลัวมากกว่าคนอื่น ไม่มีอะไรมาเปรียบเทียบได้ ไอ้ครั้นจะไป เปรียบกับคนอื่น ไอ้ตัวความคิดในใจผมมันก็แย้ง....
*มันไม่ใช่มึง มึงไม่ใช่มัน เปรียบเทียบกันไม่ได้หรอก ก้าวเท้ายังยาวไม่เท่ากันเลย จะวัดกันได้ไง ถ้ามึงคิดแบบนี้นะ ไร้มาตรฐาน ไอ้ลำเอียง*
ความคิดในใจผมมันบ่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัว
คนเรามักคิดเข้าข้างตัวเองอยู่เสมอเหรอวะ ผมถามความคิดบางส่วนในหัวผม
มันกลับทำตัวสั่งสอนผม อย่างกะมันเกิดก่อนผมซะงั้น มันว่า.... มึงก็ลองคิดดู คนทุกคน การเลี้ยงดูต่างกัน สิ่งแวดล้อมต่างกัน แต่ส่วนใหญ่
มันก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น ไอ้คนที่เห็นประโยชน์คนอื่นมากว่าตัวเอง เท่าที่กูสัมผัสมาน่ะ มันก็มี แต่เหลือน้อยเต็มที แต่คนเรา ถามันท้อขึ้นมา มันก็ต้อง
ปลอบใจตัวเอง เข้าข้างตัวเองไว้ก่อนดิว้า...
แต่บางทีมันก็ไม่ใช่ความจริงนะเว้ย ผมเถียงต่อ..... บางทีมันเหมือนโกหกตัวเอง เป็นพวกไม่ยอมรับความจริง
แล้ว มึงนี่ยอมรับความจริงนักเหรอไง ...มันวกเข้ามาถามผม ทั้งที่มัน และผม คือคนๆเดียวกัน!!!
เออ หว่ะ.... ผมคิด ... .. จริงๆ ผมก็ไม่ใช่คนที่ชอบโกหกตัวเองซักเท่าไหร่ แทนที่จะคิดให้ตัวเองสบายใจ เอาเวลาไปนั่งแก้ปัญหานั้นๆ ที่มันเกิดขึ้น น่าจะดีกว่า แต่ก็ไม่ใช่ว่าผมจะไม่รักตัวเองเลยนะ มันก็ต้องมีกันบ้างแหละน่า
ไอ้โง่!!!!...... มึงต้องรักตัวเองให้มากๆสิวะ เกิดมาหนนึง ตายไปก็เท่านั้น แบกความจริงกลับไปด้วยรึไง หาความสุข ความสบายใจใส่ตัวเองซะดีกว่ามั้งง................ ไอ้ความคิดที่ 3 ของผมโผล่ขึ้นมาเหมือนเกิดใหม่
... สรุปว่าตอนนี้ ตัวผมเองมีตั้ง3 ความคิดเหรอเนี่ย แล้วผมจะเชื่อใครดีละ
ความจริง....โหดร้าย..แต่ก็เป็นจริง
ปลอบใจตัวเองซะ.....สบายใจ
ปลอบใจตัวเองซะ.....ปล่อยให้มันเป็นไป นึกถึง สุขภาพไว้ อย่า เครียด...
จะเอาแบบไหนดีล่ะ ใครจะหาข้อสรุปได้ ใครจะฟันธงได้ว่า อย่างไหนถูกต้อง.....รึต้องเอาคนทั้งโลกมาโหวต
เป็นไปได้ยากน่ะ....หิน ที่ตกใส่หัวผม ในตอนแรก นั่นแหละ มันคือความจริง ก้อนเล็กก้อนใหญ่ก็แล้วแต่เรื่อง
หลังจากนี้ไป...ผมยังจะยืนให้มันหล่นใส่หัวอีกเหรอ
*****
อ่า.....ผมคิดออกแล้ว เลยหันไปบอกกะไอ้พวกความคิดของผมทั้งหลายว่า
เออ เอางี้ เอาเป็นว่าแล้วแต่ปัญหา ก็แล้วกัน แล้วพวกมึงค่อยออกมา ถ้า หินมันก้อนใหญ่มาก กูค่อยหลบไปดูวิวที่อื่น
แต่ถ้า หินก้อนเล็ก กูก็จะทนเจ็บดู
เอ้ย แทงกั๊กนี่หว่า ทำไมมึงไม่ฟันธงไปเลย
เออ นั่นดิ แบบนี้มึงโลเลนี่ จะหาประโยชน์จากพวกกูใช่มั้ย ฉลาดนะเนี่ย!!!
แล้วจะให้กูทำไงล่ะ ผมเริ่มหงุดหงิด
เอ่อ เค้าว่านะ ทำแบบแล้วแต่ปัญหา กะ ก็ ดีนะ.......เสียงเล็กๆ ที่ดูเหมือนไม่มั่นใจ พยายามออกความคิดเห็นบ้าง
เอาแล้วไง เพิ่มมาอีก 1 แล้ว แต่ก็ใจชื้นหน่อยที่ผมรู้สึกว่าผมมีพวกบ้าง
อ่าวๆๆ ทำไมทำแบบนั้นล่ะวะ ไม่แมนเลยหว่ะ ยอมรับความจริงไปเลยดิ ลูกผู้ชายหน่อย เสียงแหบห้าวก้องอยู่ในหัวผมเพิ่มมาอีก!!!!
ในหัวผม กลายเป็นรัฐสภาไปซะแล้ว ความคิดของผมขัดแย้งกันเยอะมาก ไอ้สิ่งที่สร้างพวกมันมาน่ะ ทั้งประสบการณ์ ทั้งสภาพแวดล้อม
ทั้งความคิดส่วนลึกในใจ เลยหล่อหลอมให้พวกมันเจริญเติบโตกันแบบพรวดพราดแบบนี้ ไอ้พวกตัวความคิดเนี่ยะ
เสียงยังเถียงกันระงม เซ็งแซ่ อยู่ เนืองๆ ผมคิด....... กู เอาไงดีวะ ... ทุกความคิดล้วนจริงใจต่อผม
แต่จริงใจต่างกันไป
จริงใจกับสุขภาพผม ไม่ให้เครียด
จริงใจกับสังคมรอบข้างที่ผมอยู่ ทำให้ผมรู้สึกอยู่ในสังคมอย่างภาคภูมิใจ
จริงใจกับความกล้าหาญของผม ที่ยอมรับในสิ่งที่จะเผชิญ แบบลูกผู้ชาย
...................................ผมคิดมากไปรึเปล่า ไอ้พวกความคิดเหล่านี้จึงพากันออกมาป้วนเปี้ยนเต็มไปหมด และบังคับให้เราทำโน่นทำนี่
ไม่ๆๆๆๆ ไม่เกี่ยว ผมคิดอีกที นี่คือความจริง นี่คือทางเลือกของผม ยิ่งผมคิด ทางเลือกของผมก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
มากซะจน บางครั้ง ทางเลือกสุดท้าย ที่เราไม่คิดมาก่อน มันก็เข้ามาออกความคิดเห็นขณะที่เราเหมือนดั่งตกในภวังค์
*นาย ๆ ทางเลือกของนายมากซะเหลือเกินนะ หากคิดต่อไปเรื่อยๆ แต่ละทางเลือกมันไม่มีทางจบแน่ๆ นายอยากให้มันจบเร็วๆรึเปล่าล่ะ*
มาแปลกแฮะคราวนี้ ไอ้ตัวความคิดนี้ มันมาแบบรวดเร็วและรวบรัด
มันกล่อมผมอย่างรวดเร็วขนะที่ ตัวความคิดอื่นๆ ไม่ทันจะสังเกตผม เพราะมัวแต่เถียงกันอยู่
น่าแปลก ผมกลับเชื่อมันอย่างสนิทใจ และเริ่มเหนื่อยใจและรำคาญ เจ้าพวกความคิดเหล่านั้นกำลังแหกปากเถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
มันหยิบยื่นข้อเสนอหนึ่งมาให้ผม โดยดูท่าทางลุกลี้ลุกลน แต่ผมหาได้สนใจการกระทำของมันไม่ เพราะผมคิดถึงแต่ข้อเสนอของมันที่ยื่นเข้ามา
ผม ตกลงข้อเสนอนั้นทันที.......................
มันยิ้ม อย่าง พอใจ .........
....................................................................
..........................................................................
ผม......ไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว ตัวความคิดทั้งหมดนั้นหายไป ผม ไม่ทุกข์ ไม่ ร้อน ไม่รับรู้ ทั้งสิ้น ไม่ แม้แต่ จะคิด ความคิด หายไป
สิ่งต่างๆ หายไป..................................
รวมทั้งตัวตนของผม
ใช่....ไอ้ความตัวความคิดสุดท้ายของผมด้วย
เอ..... มันชื่ออะไรน้า
ผมจำได้เลือนลาง
ออ
จำได้แล้ว
มันแนะนำตัวเองว่ามันชื่อ
ตัว*คิดสั้น* |
|
|
